Bramki: Kostrz x 3



Pychowianka: Wojnar - Ł.Górecki, Pajdzik (46 min M.Górecki), T.Piórkowski, Patnaik (72 min J.Piórkowski) - Mrozek, Zegarmistrz (85 min Musiał), Sukta, Wojas - Kostrz, Poniedziałek (78 min Pałach)



Żółte kartaki: Kostrz, T. Piórkowski

Widzów: 100

10.06.2007 – niedzielne popołudnie, na dwie kolejki przed zakończeniem rozgrywek. Godzina 16.30 zawodnicy Pychowianki zbierają się pod klubem przed wyjazdowym meczem w Rzozowie. Twarze zgromadzonych uśmiechnięte, wesołe, humor dopisuje. Nic dziwnego wreszcie drużyna zaczęła odnosić sukcesy w B klasowych bojach. W trzech poprzednich meczach zdobyła 7 punktów, co napawa optymizmem przed spotkaniem z Rzozovią, tym bardziej, że wygrana niemalże gwarantuje utrzymanie…

Pierwszy gwizdek sędziego, rozpoczyna się mecz, do którego, jak się później okaże, gracze z tynieckiej przystąpili bez należytej pokory. Początek chaotyczny, obustronna wymiana ciosów. Receptą gospodarzy na objęcie prowadzenia, były dalekie wykopy bramkarza, po których kilkakrotnie obrona Pychowianki znajdowała się w opałach, nie przyniosły one jednak rezultatu w postaci bramki. Groźniejsze były akcje przeprowadzane przez gości. Bardzo aktywna była prawa strona boiska, gdzie pomysłowo rozgrywali piłkę Zegarmistrz – Mrozek – Kostrz. W 13 min do wbiegającego w pole karne Kostrza trafiła piłka. Najlepszy tego dnia zawodnik „Pycho”, minął z łatwością dwóch obrońców Rzozovi i z najbliższej odległości umieścił futbolówkę w siatce. Prowadzenie dla gości i euforia wśród licznie przybyłych kibiców Pychowianki. Także sam autor bramki nie krył zadowolenia i zdjął koszulkę, za co natychmiast został ukarany żółtą kartką przez arbitra. Nie długo gospodarze pozostawali dłużni. Kilka minut później, po błędzie w obronie Łukasza Góreckiego gracze Rzozovi wyrównują. Przebieg spotkania również się zmienia. Raz po raz ciężar gry przenosi się z jednej na drugą stronę boiska, ale to Pychowianka skuteczniej to wykorzystuje. Po znakomitej solowej akcji drugą bramkę strzela „Eto”. Gdy wydawało się, że na przerwę zawodnicy z tynieckiej będą schodzili bardziej szczęśliwi, gospodarze przeprowadzają akcję lewą stroną boiska. Płaskie podanie wzdłuż pola karnego na wysokości 5 m i do piłki jako pierwszy dopada zawodnik Rzozovi i po raz drugi mamy remis.

Druga połowa to… diametralna zmiana w grze gości, niestety na ich niekorzyść. Kiedy w pierwszej połowie wydawać by się mogło, że to jednak Pychowianka jest drużyną lepszą, bardziej poukładaną i grającą mądrzejszą piłkę, to obraz drugiej połowy temu zaprzeczył. Przyjezdni pogubili się, między obroną, a pomocą powstała „dziura”, co bezlitośnie wykorzystali gospodarze. Zdobywali bramki jedna po drugiej. Wszystkie niemalże w identyczny sposób, po prostopadłych podaniach, z którymi obrońcy Pychowianki nie mogli sobie poradzić. Z 2:2 zrobiło się 6:2 i było po meczu. Na pochwałę zasługuje jednak postawa zawodników „Pycho”, którzy mimo tak niekorzystnego wyniku walczyli do końcowego gwizdka, wierząc, że może zdarzy się jeszcze jakiś cud. Jak na przykład w meczu Pychowianka – Sparta Przeginia Duchowna, gdzie przegrywając 3:5 w końcówce udało się strzelić 4 bramki i wygrać 7:5. Nic z tych rzeczy, udało się zdobyć tylko jedną bramkę, którą strzelił najlepszy snajper meczu Łukasz Kostrz i mecz ostatecznie zakończył się wynikiem 6:3.

10.06.2007 – niedzielne, późne popołudnie, na kolejkę przed zakończeniem rozgrywek. Godzina 19.50 zawodnicy Pychowianki opuszczają w ciszy boisko Rzozovi. Passa meczy bez porażki została przerwana, ale co gorsze może się okazać, że właśnie ten mecz zadecyduje o spadku do C klasy.

Przegrywać też trzeba umieć… należy to robić z honorem. Mimo, że Pychowianka przegrała na własne życzenie, po głupich błędach w obronie, to chwali się to, że się nie poddali i walczyli do końca. Szczególne podziękowania należą się Łukaszowi Kostrzowi, popularnemu „Eto” najlepszemu dzisiaj, ale też w ogóle zawodnikowi „Pycho”. Gracz ten dwoił się i troił, aby przechylić szalę zwycięstwa na naszą korzyść. Było go pełno w ofensywie, pomagał również kolegom w defensywie, strzelił hat trick-a. Jest on znakomitym wzorem umiejętności piłkarskich, ale przede wszystkim ambitnej postawy na boisku.